محبت را تماشاکن!              

نگاه کن دوری او را.چرا باید چنین باشد!؟

چرا باید از این یک خواهش کوچک رها باشم!

محبت را مگر تا کی میتوان از این و ان دزدید!؟

به امید سحر خشنود بودن عاقبت تا کی؟

به راه عشق تلقین کردن خود  عاقبت تا کی؟

دگرخسته گسسته هیچ وپوچم دگر از زندگی سخت دورم

چه شبها بود ان شبها خدایا که شب بودو من ویک مشت رویا

چه امید چه امالی خدایا سخنهاراز دلها من فراوان دارم امشب

حقیقت را دگر تا کی توان پنهان و مخفی کرد؟!

دلا تا کی... مگر تا کی؟!!!!!!

بروخوبم به سلامت ، تو به من دینی نداری

      برو با خیال راحت ، چرا اینقدر بی قراری ؟

     برو پیش عشق تازه ت ، نگران من نباش

     تو چشام نگاه نکن ، نمک رو زخم من نپاش

     نمی خوام توی نگاهت ببینم نفرتو راحت

     یا تحملم کنی و واسه تو بشم یه عادت

     اگه دیگه چشمای من تو دلت جایی نداره

     اگه حرفام روی لب هات گل لبخند نمی کاره

     برو تا بازم بخندی ، من به لبخند تو زنده م

     وقتی تو پیشم نباشی ، به خیالت دل می بندم

     اگه واسه قصه ی ما شعر عاشقونه ای نیست

     یا اگه برای موندن دیگه هیچ بهونه ای نیست

     اگه فکر میکنی دیگه ، این من و تو ما نمیشه

     برو خوبم ، به سلامت ، خوب و خوش باشی همیشه

     تو که تقصیر نداری ، تنهایی تقدیر منه

     غم و گریه و جدایی ، همه تقصیر منه

     برو خوبم ، به سلامت تو به من دینی نداری

     برو با خیال راحت

باز یک غزل حکایت کسی که عاشق است

باز ما و کشف خلوت کسی که عاشق است

در سکوت چشم دوختن به جاده های دور

باز انتظار عادت کسی که عاشق است

دستهای التماس ما گشوده پس کجاست؟

دستهای با محبّت کسی که عاشق است

باز هم سخن بگو سخن بگو شنیدنی ست

از زبان تو حکایت کسی که عاشق است

من اگر بخواهمت نخواهمت تو خوب باش

مثل حسن بی نهایت کسی که عاشق است

بغض های شب همیشه سهم نا امید هاست

خنده های صبح قسمت کسی که عاشق است

شاخه ها خدا کند به دست باد نشکند

عشق یعنی استقامت کسی که عاشق است

منتظر نایستید٬نوبت شما که نیست

نوبت من است٬نوبت کسی که عاشق است

 

اون که بود تو بودی و اون که تو قلب تو نبود من بودم!!

یکی داشت ، یکی نداشت

اون که داشت تو بودی و اون که جز تو کسی رو نداشت من!!

یکی خواست ، یکی نخواست

اون که خواست تو بودی و اون که نخواست ازت جدا بشه من بودم!!

یکی گفت ، یکی نگفت

اون که گفت تو بودی و اون که دوستت دارم رو به هیچ کس نگفت من بودم!!

یکی رفت ، یکی نرفت

اون که رفت و تنهام گذاشت تو بودی!!

یکی خواست ، یکی نخواست

اون که نخواست تو بودی و اون که خواست واسه همیشه پیشت بمونه من بودم!!

نه خیال فردا را خواهم؛ نه توبه ی امروز را و نه گناه دیروز  را
نه گذر لحظه؛  نه بازی های زمانه؛ هیچکدام مرا نشکست
اما باز میگویند مجرمم چرا؟؟؟

راستی مسافر
دستانم با چند دکمه ی پیراهنت عجین شد؟
پاهایم چند آرزویت را له کرد؟
چشمانم چند خوابت را آشفته کرد؟

 راستی مسافر :وقتی زیر شلاق درد بودی
چند باده به سلامتی من نوشیدی؟
چند بوسه ی گل پرپرت شد؟

وقتی سکوت بود و انتظار
چند بار به حرمت دیروز آه کشیدی؟

منو شبانه خاک کنید تا همه بدانند چه شبهایی که تا صبح منتظر نشستم

منو غسل ندید تا همه بدانند چند بار توی دریای اشکام غرق شدم

کفنم نکنید تا همه بدانند دستانه یخ زده ام برای  تن معشوقم همیشه بازه

روی قبرم سنگ نذارید تا درِ تنهایی هام  به روی چشمای قاتلش همیشه باز باشه

سرمزارم هیچ کس لحظه ای درنگ نکنه  که یه وقت سکوت  نا تمامم منو بشکونید

روی سینه ام قلب مشکی بکشید شاید کسی  که سیاه پوشش کرد خاطراتمونو به

 یادش بیاره در کنار دستم تیغ خونینمو بذارید تا همه بدونن نفرت من کمتره

قبر منو با آب نشویید بذارید آن قدر کثیف بشه تا همه بدونن من از نوزادی مرده بودم

 رو قبر من درختی بکارید تا زیر سایه اش باشم و همه بدونن من یه خورشید داشتم

 و اونم رفت کنار زیر سرم عکساشو بذارید تا باز مثه همیشه سر به شونه هاش بارها

 بمیرم و زنده شم سر منو به طرف خورشید بذارید تا همه بدونن همیشه چشم به

انتظارشم چشمانمو باز بذارید تا همه بدونن هیچوقت چشمامو  از روش برنداشتم و

به روش نمی بندم به همه بگید کسی که اینجا خوابیده یه گناه داشت اونم گناهه

بودن بود  وصیت نامه ام را بسوزونید تا مبادا کسی بفهمه عشق چه کارایی که با من نکرد

با نهایت احترام تقدیم به:عشق ماندگارم

بگذار اندوه هزارساله ام را

که چندروزاز تولد آن بیشتر نمیگذرد

دفن کنم

بگذار اندوه هزار ساله ام را

در گورستان ساده گی خویش

به خاک بسپارم

واسم تازه یی را برای شعرهای عاشقانه ام

انتخاب کنم

بگذار اندوه هزار ساله ام را

که چند روز از تولد آن نمیگذرد

   حلقه

          حلقه

                 حلقه

                       دود کنم         

من يقين دارم كه برگ ،

 كاين چنين خود را رها كردست در آغوش باد ،

فارغ است از ياد مرگ !

 آدمي هم مثل برگ ، مي تواند زيست بي تشويش مرگ ،

 گر ندارد همچو او آغوش مهر باد را ،

مي تواند يافت لطف :

«هر چه باداباد را »

و من هر روز از پشت پنجره سکوت به تنهایی ام
خیره می شوم دلم تنگ شده برای دوباره زیر باران ایستادن
و برای زمزمه کردن حتی یک ترانه کوچک با تو

ای کاش بودی تا ببینی بی تو محصور یک قاب شیشه ای ام
و منتظر یک ابر دلتنگی تا شاید همین روزها ببارد
حوصله می کنم حوصله، اما انگار سالهاست که مثل یک پرنده اسیر
پشت همین پنجره ها بی آواز مانده ام، بی آواز
یک روز شاید دوباره برایم زمزمه کردی قطعه پرواز را

یک روز شاد برسم به حقیقت سخن یک شاعر که می گفت: پشت این ابرها آفتاب است

چقدر حرف بود و من......فقط سکوت کردم....   چقدر حرف هست و من  فقط سکوت میکنم....آمدنت را سکوت کردم....داشتنت را سکوت کردم رفتنت را سکوت کردم....انتظار بازگشتت را هم....حالا نوبت توست

باید در سکوت به تماشا بنشنی

...سوختنم را

  اي حضـــورت همه خوبي مثه آئينه و آبي

                      تو زلاليــه يه رودي پس چـــرا در التهابي

                                   اي قشنـگي بهــانه واســــه گفـــتن تـــرانه

                                                   تو خـــود حضــور عشقي يه کـلام عاشقانه

من هنوزم که هنوزه پرم از شعر حضورت
تو بيا تا من بخونم از نجــابت و غـــرورت

                                                       
یه ستاره اي يه ماهي توي تاريکي شبهام

                      تو تموم آرزومي ميــدوني من بي تو تنهام

                                   خوب من اي آرزويم بي تو دلخوشي ندارم

                                                    من که با حرم نفسهات شوق بارون بهـارم

 اي قشنگ قصه هايم اي که مهتابي تريني

               اوج گـــفتن يه شـعري مـيدوني تو نازنيني
                                                      
                           نگــــواز من ديگه سيــري حـرف گفتني نـداري

                                          من و بااين همه احساس دست گريه مي سپاري

                                                     
اي حضـــورتو هميشه يه بهــونه واسـه موندن

               واسه مقدم حضورت لحظه لحظه جـون سپـردن
                                                    
                                   من هنوزم که هنوزه پرم از شعر حضورت

                                                   تو بيا تا من بخونم از نجــابت و غـــرورت

                                                   
يه ستاره اي يه ماهي توي تاريکي شبهام
تو تموم آرزومي ميــدوني من بي تو تنهام

رنگ پر رنگ چشات تک رنگ مداد رنگی های منه

نقش چشات پشت تک سوژه نقاشی های منه

وسوسه بوسیدن لبهای تو بهونه شبهای منه

بهار موقع با تو بودنه عشق خوب تو آواز منه

زندگی کنار توست با تو بودن دنیای منه

بگذار

گفتم: تو شيرين مني...

گفتا: تو فرهادي مگر؟...

گفتم: خرابت مي شوم...

گفتا: تو آبادي مگر؟...

گفتم: ندادي دل به من...

گفتا:تو جان دادي مگر؟...

گفتم: ز كويت مي روم...

گفتا: تو آزادي مگر؟...

گفتم: فراموشم نكن...

گفتا: تو در يادي مگر؟

      واسه چی خدا نخواسته من تو آغوش تو باشم

                          قول میدم با داشتن تو هیچ غمی نداشته باشم

                           همه هستی قلبم تو دو حرف خلاصه می شه

                                  عشق تو بودن با تو دو نیاز زندگیشه

                                  پرم از ترانه تو گرچه واژه ها حقیرن

                         خوبه وقتی نیستی پیشم اونا دستمو می گیرن

                         وای اگر من این نبودم كاش می شد پرنده باشم

                    تا از این دور بودن از تو كاش می شد كه من رها شم

                            یه پرنده شم شبونه بكشم پر به خیالت

                                برسم به لونه تو بگیرم پر زیر بالت

                           زندگیم رنگ خدا بود اگه تنها تو رو داشتم

                      اگه می شد واسه گریه سر رو شونت می ذاشتم

دنيا كوچيكه و عشق تو ، بزرگ
دستهاي من كوچيكه و قلب تو ، بزرگ
چشمهاي من كوچيكه و آسمون دل مهربون تو ، بزرگ
اشكهاي من كوچيكه ولي غربت تو ، بزرگ
آسمون دل من كوچيكه و ستاره ي عشق تو ، بزرگ
گر چه عشق من كوچيكه و قلبم طاقت غم نداره
اما بدون تا روزي كه نفس مي كشم و زنده ام
عشق زيبا و قشنگت هميشه توي قلب كوچيكم مي مونه

           مي خواهم آسوده سر بر زمين بگذارم 
                                       غريبه، اگر مي خواهي به خواب من بيايي
  نامم را که صدا مي کني، کمي آرامتر
                                       بگذار تا پسين فردا با خيال خوش تو 
ميان روياهاي شيرينم دست و پا زنم    از من نگير اين لحظه هاي دلخوشي را 
              نگذار حتي خواب ديدن تو برايم عقده شود ...  يادت مي آيد حرفي را که زدي؟      گفتي مي روم ...
                                            گهگداري شايد به خوابت بيايم ...                                                  
               شايد در خواب
              تو را به آرزوي ديدنم نزديک کنم
                                        لااقل همين وعده را برايم بگذار 
                                                             غريبه، به خاطر خدا
در نگاهم صادق باش

با قلب پاکت از خدا       بخواه منو صبرم بده

هنوز نرفتي از پيشم       دوريت داره زجرم ميده